Rozdział 21

Rozdział zawiera treści przeznaczone dla osób o wieku + 18. Czytasz na własną odpowiedzialność.

Moje ciało delikatnie kołysało się w jakiś nieznany mi rytm. Zmusiłam się do uniesienia powiek, nie bardzo mając ochotę na przerywanie mojego błogiego snu. Rozejrzałam się i zadrżałam niespokojnie. Nie byłam już w sypialni. Leżałam w ramionach Harrego, który niósł mnie gdzieś delikatnie się uśmiechając. Nade mnę widziałam gołe, poranne niebo przyozdobione kilkoma znikającymi w blasku dnia gwiazdami. Spojrzałam na swoje ciało – miałam na sobie koszulkę, w której spałam, jeansowe szorty i skórzaną kurtkę Stylesa. Nadal nie miałam stanika, więc byłam pewna, że Harry nie zaglądał mi pod bluzkę. Chociaż może...

Odchrząknęłam znacząco.

Harry od razu spojrzał na mnie i zatrzymał się.

- Obudziłaś się. - uśmiechnął się ciepło.

- Najwidoczniej.... Ubrałeś mnie? Gdzie jesteśmy? Gdzie jest Louis? - zadawałam pytania tak szybko, że Harry położył mi palec na ustach i zaśmiał się ochryple.

Jego śmiech był cudowny, uwielbiałam go słuchać. Uniosłam dłoń, która dotychczas leżała na moim brzuchu i pogładziłam jego policzek czule, uśmiechając się nikle.

- Tak, ubrałem cię. Masz bardzo twardy sen, nie chciałem cię budzić. - powiedział, delikatnie wtulając swój policzek w moja małą dłoń – Louis jest już w środku, a my jesteśmy... Z resztą, sama zobaczysz.

Momentalnie znalazłam się na ziemi, trzymana cały czas w talii przez Harrego tak, jakby przewidział, że zachwieję się delikatnie. Spojrzałam przed siebie. Staliśmy na małym, ładnym podwórku a tuż przed nami stał niewielki, drewniany domek. Drzwi frontowe były otwarte, a ja odwróciłam się do Harrego zdziwiona.

- Serio, gdzie my jesteśmy? Czemu mnie tu przywiozłeś? - zapytałam cicho.

- To jest domek letniskowy Lou. Jesteśmy tu, bo to jest najbezpieczniejsze miejsce do którego mogę cię teraz zabrać. - szepnął – Spałaś całą drogę. - stwierdził i a ja wypuściłam cicho powietrze.

Kiwnęłam głową i chwyciłam delikatnie dłoń Harrego, która już puścił moją talię. Uniósł brew, ale splótł nasze palce i weszliśmy do środka razem. Wnętrze domku prezentowało się raczej przytulnie – na białych ścianach korytarza wisiało kilka obrazów, a przez małe okno tuż przy drzwiach wpadały bardzo delikatne promienie słońca.

- Gdzie Louis? - zapytałam.

- Pomogłem mu pójść do jego pokoju, leży sobie na łóżku i odpoczywa. - powiedział, a ja przygryzłam wargę.

Spojrzałam na niewielkie drzwi prowadzące do kuchni i poszłam w ich stronę ciągnąc za sobą Harreggo. Szedł za mną krok w krok, a cudowny zapach jego perfum unosił się w powietrzu, wirując jak zawsze w moim nosie.

Pomieszczenie było dość małe – kilka szafek, blat z krzesłami barowymi, mała lodówka i kuchenka. Ostatnia, oszklona szafka skrywała w sobie kilkanaście butelek wina, na co automatycznie się skrzywiłam. Nie chciałam więcej pić, ani nawet patrzeć na ten trunek, a miałam właśnie przed sobą jego piętnaście butelek. Ścisnęłam mocniej dłoń Harrego, na co on zareagował natychmiastowy zadając ciche pytanie.

- O co chodzi? - szepnął, a po moim kręgosłupie przeszedł znajomy dreszcz.

Faktycznie, nie mówiłam mu nic o winie. Milczałam jak grób nie chcąc go bardziej denerwować tym, że mu o tym nie powiedziałam. Ale on pozostawał nieugięty.

- Nie chcę o tym gadać, i tak już wiesz. - szepnęłam.

- Liv, powiedz mi o co chodzi. - powiedział już głośnym, stanowczym tonem.

Puścił moją dłoń, chwycił mnie mocno w talii. Za mocno. Obrócił mnie w swoją stronę.

- Wiesz jak kurwa nienawidzę, gdy mi się ktoś sprzeciwia. - warknął.

Wrócił zły Harry, a przerażenie obezwładniło moje ciało. Uścisk w talii stopniowo się zwiększał, a ja poczułam łzy pod powiekami.

- Wino które dostałam od Nialla było zatrute, więc źle się czuje gdy tylko na nie patrzę. - szepnęłam. - Ale nie wiem, czemu się tak o to złościsz. Przecież i tak o tym wiedziałeś, więc po co mam ci to mówić... - sporo zaryzykowałam, wypowiadając te słowa.

* * *

(Niall)

Gdy tylko zostawiłem Ginevrę w moim domu, od razu pojechałem pod kamienicę Olivii z kilkoma moimi 'kolegami', w tym Ericiem i Gregorym. Była 7:43, a ja spodziewałem się zastać ją raczej w domu Harrego, ale że bliżej miałem do niej, postanowiłem więc na początek sprawdzić jej mieszkanie.

Obskurna klatka schodowa wzbudzała we mnie obrzydzenie, a stare schody skrzypiały przy każdym kroku. Gregory, Eric i Mike, mój zaufany współpracownik, który pomagał mi w wykonywaniu czarnej roboty, czekali na mnie pod bramą kamienicy, a ja stanąłem pod drzwiami do mieszkania Olivii. Wyjąłem z kieszeni klucze do niego, które dorobiłem sobie już wcześniej i przekręciłem je szybko w zamku. Oczywiście, nie zastałem jej. Mieszkanie było puste, więc po dokładnym przeszukaniu go wyszedłem zamykając za sobą drzwi.

- Kurwa mać. - warknąłem,m gdy opuściłem kamienicę.

Eric wsiadł do auta, a ja szybko znalazłem się w nim wraz z Gregorym i Mike'iem. Podałem im adres domu Stylesa, a Gregory odpalił silnik i z piskiem opon odjechał w jego stronę.

~

Pukałem szybko do drzwi Stylesa, ale nie doczekałem się żadnego odzewu. Szczerze powiedziawszy robiłem się coraz bardziej zły.

- Harry, otwieraj, wiem że tam jesteś śmieciu! - krzyczałem czując rozsadzającą mnie już od środka złość i frustrację.

- Niall, uspokój się, nie ma go tam. - westchnął Mike, i odsunął mnie od drzwi.

Zaczął uderzać barkiem w drewnianą powłokę, a że był dość silny, drzwi zaraz odskoczyły, ukazując nam ciemny korytarz. Od razu wszedłem do środka wyciągając z kieszeni naładowany pistolet. Zacząłem powoli przeszukiwać parter wraz z Ericiem, a Mike i Gregory poszli na piętro. Niesamowicie pachniało tu wódką i krwią, której zapach rozpoznałbym wszędzie. Skrzywiłem się wchodząc do salonu, ponieważ tutaj zapach był potwornie ostry. Spojrzałem na kanapę i wyraz mojej twarzy zmienił się nie do poznania. Uśmiechnąłem się szeroko widząc kew na kanapie. Byliśmy na dobrym tropie.

- Louis tu był. - powiedziałem głośno do Mike'a, który buszował w kuchni.

- Wiem, znalazłem zakrwawione waciki w koszu na śmieci. - odpowiedział.

Przygryzłem wargę. Tylko gdzie oni do kurwy mogli być teraz? Małe krople potu pojawiły się na moim czole. Miałem pierdolone wrażenie, że ich nie znajdę i chuja będę miał z Olivii i moich pieniędzy. Uśmiechnąłem się lekko po chwili wiedząc, że Olivia zabrała moje auto. Wystarczyłoby zgłosić na policję kradzież i mam ją w garści. Kucnąłem przy dywanie i dostrzegłem coś, co jeszcze bardziej poszerzyło uśmiech na mojej twarzy. Telefon. Telefon Harrego, jak wywnioskowałem, gdy odblokowałem go i automatycznie włączył się w nim wcześniej uruchomiony i nie wyłączony mój zhackowany program nawigacyjny. Czerwona kropka migała na mapie w okolicach Manchesteru.

- Chyba znalazłem naszą zgubę. - powiedziałem głośno i tryumfalnie – Pojedziemy po nią za parę dni, mam parę ważnych spraw do załatwienia. - dodałem śmiejąc się szyderczo, gdy wszyscy trzej moi pracownicy znaleźli się w salonie zerkając sponad mojego ramienia na telefon.

* * *

(Olivia)

Sprawy potoczyły się zaskakująco szybko i co mnie zdziwiło, bezboleśnie. Harry odepchnął mnie mocno od siebie.

- Więc dlaczego się tak kurwa boisz, co? Nic c przecież przez to nie jest! Grasz mi na nerwach, ja jak idiota się martwię, a ty z taką błahostką mi tu wyjeżdżasz! - zezłościł się.

- Oh, przecież to do kurwy nędzy nic nie znaczy, że Horan dał mi wino z cyjankiem żeby najzwyczajniej w świecie mnie wpędzić do grobu. Przecież i tak kot wypił to jebane wino, a nie ja, chociaż miałam ochotę! Nie ma się co martwić! - powiedziałam głośno, ponownie się do niego przysuwając.

- Fajnie że o kocie też nic kurwa nie wiem! - krzyknął prosto w moją twarz, a ja odchyliłam głowę czując dudnienie jego głosu w uszach.

Spojrzałam na niego.

- Wiesz co? Jesteś jebanym śmieciem. - powiedziałam w przypływie złości – Ty nigdy się nie zmienisz. - dodałam, odwracając się plecami i wychodząc z kuchni.

Otworzyłam drzwi frontowe i wybiegłam na podwórko. Harry cały czas szedł za mną wolnym krokiem. Otworzyłam furtkę drżącą dłonią i wyszłam na ulicę. Bez zastanowienia wsiadłam do otwartego auta od strony kierowcy i mimo że kompletnie nie znałam drogi, chciałam jak najszybciej wrócić do Lonydnu, byleby jak najdalej od tego palanta.

Ale kluczyków nie było w stacyjce, za to na desce rozdzielczej leżał mój telefon który zostawiłem tam jeszcze wczoraj. Wzięłam go w rękę i zaczęłam szukać w mapach GPS, gdzie aktualnie się znajduje.

- Wybierasz się gdzieś? - zapytał Styles, otwierając drzwi i wyciągając mnie siłą za nadgarstek z samochodu.

Stanęłam na asfalcie i patrzyłam z pogardą w jego oczy gdy przyparł mnie do auta. Oddychał ciężko.

- Zapytałem, czy się gdzieś wybierasz. - warknął, zatrzasnął drzwi, a ja pokręciłam głową przerażona jego wyrazem twarzy który wskazywał na to, że teraz lepiej z nim nie zadzierać. - A więc dobrze. - chwycił mnie w talii i mało delikatnie przerzucił sobie przez ramię.

- Puść! - pisnęłam, ale on zmierzał w stronę domku ignorując moje pięści odbijające się o jego plecy.

Znowu zamknął mnie w sypialni na klucz. Siedziałam pod drzwiami i płakałam już dobre 2 godziny, a on nic sobie chyba z tego nie robił. Pewnie siedział teraz w salonie i się opierdalał lub rozpaczał nad tym, jaki to jest zły...

Przetarłam łzy i wstałam. Postanowiłam wziąć się w garść, naprawdę, nie ma co płakać za takim palantem... Tyle że ja chyba zaczynam kochać tego palanta i mam wrażenie, że nie uwolnię się od tego uczucia. Kurwa mać!

Podeszłam do okna i zasłoniłam je zasłonką dla odrobiny prywatności. Zdjęłam szorty i koszulkę pozostając w samych majtkach. Moja torba już tu była, Harry musiał przynieść ją wcześniej. Westchnęłam, nachyliłam się i wyjęłam z niej czarny stanik, który był w bocznej kieszeni z bielizną. Nałożyłam go szybko, odłożyłam telefon na szafkę nocną i położyłam się na łóżku zapłakana, wsuwając nogi i całe ciało stopniowo pod kołdrę. Wtuliłam policzek w poduszkę. Wcale nie miałam zamiaru spać, lecz senność ogarniała mnie stopniowo coraz bardziej, aż w końcu, wtulona w poduszkę i zaplątana w miękką i przyjemną w dotyku pościel, zasnęłam.

* * *

(Harry)

Siedziałem w sypialni Louisa zmieniając mu opatrunki 4 godzinę, zegar na ścianie wskazywał już za 5 dwunastą, a on cały czas prawił mi morały, jakim to idiotą nie jestem. Byłem wyczerpany tym wszystkim, miałem ochotę położyć się i zasnąć, a on nadal gadał i gadał, i gadał.

- Udało ci się to częściowo naprawić i znowu spierdoliłeś sprawę. Naucz się panować nad emocjami idioto. - powiedział, a ja ze zdwojoną siłą przyparłem przesiąknięty wodą utlenioną wacik do jego rany na ramieniu nie mogąc już znieść jego paplaniny.

- Ała! - krzyknął ochryple – Pojebie, co ty wyprawiasz!

Odsunąłem wacik i fuknąłem coś pod nosem niewyraźnie. Przemywałem delikatnie ranę, a on spoglądał na mnie już ostrożniej i nieco wybrednej przebierał w ostrych słowach pod moim adresem.

- Po prostu... Ugh, masz racje. - odsunąłem wacik i wrzuciłem go do reklamówki, którą przyniosłem właśnie na takie rzeczy typu zużyty bandaż czy wacik.

- Wpierdoliłeś tą dziewczynę w niezłe bagno, a teraz jeszcze ją podtapiasz. I tak,z tego co mówisz sporo przeżyła... Śmierć Adama, a teraz ty! - mruknął – Już nie rozumiem twoich uczuć. - jego posiniaczona klatka piersiowa unosiła się szybko. - Zależy ci na niej w ogóle? - zapytał, a ja zaperzyłem się.

- Jasne, że zależy. - westchnąłem.

Louis wykrzywił usta w czymś na rodzaj uśmiechu. Jego rana na dolnej wardze pękła i pociekła z niej krew. Podałem Tomlinsonowi wacik.

- No to nie bądź takim chujem jakim dla niej byłeś dzisiaj - przetarł krew i wrzucił wacik do reklamówki wyciągając do niej rękę.

Kiwnąłem głową. Louis miał rację. Harry Chuj Styles to ja, i nikt nie mógł temu zaprzeczyć. Dlaczego ja nie potrafię czegoś naprawić a potem tego ponownie nie spierdolić? Jeżeli takie właśnie miało być moje życie, pełne błędów i porażek, to ja bardzo dziękuje, ale wolę z niego zrezygnować.

Wyjąłem bandaż oraz gazę i w ciszy zająłem się opatrywaniem jego ramienia. Gdy skończyłem wstałem, zabrałem apteczkę i reklamówkę.

- Idę do sklepu, lodówka świeci pustkami, kupić ci coś? - zapytałem stając w drzwiach.

- Fajki. - rzucił, a ja zaśmiałem się gorzko.

- Nie możesz.

Westchnął.

- No to colę. I jakieś chipsy. - mruknął z cwaniackim uśmieszkiem.

Uśmiechnąłem się lekko i wyszedłem z pokoju, skręcając w stronę kuchni. Wyrzuciłem reklamówkę wraz z jej zawartością do kosza, a apteczkę schowałem do szafy. Chwyciłem swoją jeansową kurtkę, i zacząłem grzebać w kieszeniach w poszukiwaniu portfel i telefonu. Portfel znalazłem, ale telefonu nie mogłem odszukać. W końcu coś mnie olśniło.

- Cholera, zapomniałem go zabrać... - przygryzłem wargę.

Zaczął zastanawiać się, czy nie mam go może w torbie, którą rano pośpiesznie pakowałem i kiwnąłem głową sam do siebie. Byłem wtedy nie do końca pewien, czy tam go schowałem, ale bez zbędnego już zamartwiania się wyszedłem z domku idąc bokiem jezdni w stronę sklepu oddalonego od tego pustkowia jakiś kilometr. Postanowiłem nie brać auta, bo świeże powietrze dobrze by mi wtedy zrobiło. Musiałem wszystko na spokojnie przemyśleć.

~

Gdy wróciłem, i zaniosłem Louisowi jego colę i chipsy, on smacznie spał. Pokręciłem głowa z lekkim rozbawieniem i schowałem colę do lodówki, a chipsy zabrałem z zamiarem schowania ich do szafki. Gdy otworzyłem górną szafkę, zamarłem. Leżało tam kilka plików banknotów i 2 woreczki z kokainą, która sprzedawał jeszcze tak niedawno Louis. Moje oczy prawie nie wyleciały z orbit. Chwyciłem jeden plik banknotów odkładając chipsy na blat. Pięć tysięcy funtów. Reszta, czyli jeszcze 8 plików zawierała tyle samo funtów, czyli łącznie 45 tysięcy. Nie wiem, skąd się tu wzięły, ale najwyraźniej to były pieniądze Louisa, które zarobił na sprzedawaniu narkotyków. Pokręciłem głowa i szybko odłożyłem je na miejsce. Nie chciałem mieć z tą kasą ani narkotykami nic a nic wspólnego, więc postanowiłem o tym zapomnieć i po prostu zamknąłem szafkę. Chipsy schowałem do tej obok, a resztę zakupów włożyłem do lodówki.

Przejechałem dłonią po karku w zamyśleniu. To już trwało za długo. Nie mogłem traktować Liv jak zwierzęcia, które można zamknąć w klatce. Jej płacz umilkł tak samo jak wyparowała ze mnie złość. Gdy tak zastanawiałem się czy pójść do niej i z nią nie porozmawiać, powietrze przedarł przeraźliwy, damski krzyk.

- Harry! Harry, ratunku!

Liv krzyczała, a jej głos był cały roztrzęsiony. Puściłem się pędem przed siebie i już po chwili stałem pod drzwiami do sypialni. Krzyki nie ustawały, wręcz przeciwnie, nasilały się a ja drżącą dłonią przekręcałem kluczyk w zamku. Otworzyłem drzwi które z impetem odbiły się od stopera na podłodze i ponownie zamknęły. Liv leżała w łóżku i rzucała się na wszystkie strony. Szybko podszedłem do niej, chwyciłem najdelikatniej jak potrafiłem jej ramiona i przycisnąłem ją do łóżka tak samo delikatnie.

- Shhhhh... To ja, jestem tu, nie bój się. To tylko sen. - szeptałem kojąco.

Dziewczyna jeszcze przez chwilę krzyczała, lecz w miarę, jak do niej mówiłem, uspokajała się i powoli otwierała oczy. Patrzyła na mnie z przerażeniem, więc momentalnie ją puściłem sądząc, że to mnie się tak boi.

- Harry... - wychrypiała, a z jej skroni spływała malutka kropla potu – Nic ci nie jest... - szepnęła płaczliwie i wyciągnęła do mnie ręce.

Zszokowany stałem tak jak wcześniej nie wiedząc, jak mam zareagować. Może była zbyt otępiała aby pamiętać o naszej kłótni?

- Błagam, nie myśl już o tym, co się między nami stało, tylko przytul mnie. - zapłakała – Proszę. Tak się  o ciebie bałam... - za trzęsła się niespokojnie, łamiąc moje serce na pół.

Zamrugałem kilkakrotnie i już po chwili leżałem obok niej przyciągając tak jak wczoraj jej drżące ciało na mój tors. Przerzuciła z trudem nogi po obu stronach moich bioder, a ja chwyciłem ją w talii i spojrzałem na drzwi upewniając się, czy są zamknięte. Spojrzałem w jej oczy, a ona mrugała szybko powstrzymując łzy. Dłonią zebrałem włosy przeklejone do jej spoconego policzka i czoła, zaczepiając je za jej uchem. Pociągnęła nosem, patrząc na mnie z ulgą, a każde mrugnięcie jej powiek strącało nowe łzy z jej oczu.

- Co ci się śniło? - zapytałem cicho, obierając jedną, zbłąkaną łzę z jej policzka kciukiem.

- Ty... Niall... On miał broń, a ty byłeś pod ścianą... Nie miałeś jak uciekać... - zakwiliła, wtulając policzek w mój tors.

Nie chciałem wiedzieć już nic więcej. Gładziłem opiekuńczo jej gorące plecy, palcami muskając linię jej kręgosłupa. Liv cały czas drżała, a jej usta kreśliły nieznane mi wzory na moim obojczyku i prawej piersi.

- Przepraszam. - szepnąłem.

Podniosła głowę. Gdy spojrzałem w jej oczy miałem ochotę powiedzieć jej już wszystko – o pracy dla Nialla, o tym co robiłem, ale nie potrafiłem znaleźć w sobie odwagi. Wiedziałem, że jeżeli teraz mi wybaczy, to potem znowu przeżyje rozczarowanie gdy dowie się o tym wszystkim... Ale kiedy ja nie chciałem jej o tym mówić? Nie teraz, nie w tym momencie.

- Wybaczam. - przygryzła wargę – Pocałujesz mnie? - zapytała cicho.

- Ciebie zawsze. - uśmiechnąłem się nieco i złączyłem nasze wargi.

Jej usta delikatnie się rozchyliły dając mi pozwolenie na pogłębienie pocałunku. Chwyciłem jedną dłonią jej policzek i przejechałem językiem po jej dolnej wardze. Jeszcze mocniej rozchyliła usta, co pozwoliło mi wsunąć pomiędzy nie język. Dziewczyna mocniej przywarła ciałem ubranym tylko w bieliznę do mojego torsu, a ja zachłysnąłem się powietrzem, zatapiając dłoń w jej włosach. Pieściłem jej podniebienie, a ona ciche jęknęła, dając mi tym samym satysfakcję. Gdy rozłączyła nasze wargi obróciłem ją na plecy i zawisłem nad nią, podpierając się dłońmi po obu stronach jej gorącego ciała. Zmierzyłem ją wzrokiem.

- Jesteś tak cholernie pociągająca... - szepnąłem i ponownie łapczywie wpiłem się w jej wargi.

Ruchy jej ust już po chwili zsynchronizowały się z moimi, a ja błądziłem dłońmi po jej ciele. Zatrzymałem palce na tasiemce jej majtek i delikatnie pociągnąłem jej w dół. Olivia prędko przerwała pocałunek.

- Harry... - szepnęłam niepewnie rumieniąc się.

- Słucham? - jej majtki za sprawą moich dłoni cały czas wędrowały w dół po jej krągłych, seksownych udach.

Przełknęła nerwowo ślinę i spojrzała w moje oczy.

- Ja... Nie chcę żebyśmy... Nie chce żebyśmy się teraz kochali, nie jestem gotowa. Nie robiłam tego jeszcze... Z nikim. - szepnęła, a ja starałem się ukryć moje zaszokowanie.

Czyli jednak była dziewicą... A ja nie byłem zbytnio wprawiony w tych sprawach z dziewicami. Przygryzłem wargę i pocałowałem kącik jej ust.

- Nie musimy się kochać. - szepnąłem. - Mogę zaspokoić cię inaczej.

Jej oczy patrzyły na mnie z zaciekawieniem i przerażeniem. Gdy zsunąłem jej majtki do kolan, ugięła nogi tak, aby było mi łatwiej je zdjąć. Położyłem je gdzieś z boku i rozszerzyłem jej nogi. Podałem jej dłonie żeby mogła usiąść, i spojrzałem na miseczki jej stanika, a potem na jej oczy pytając w ten sposób o pozwolenia. Kiwnęła głową. Moje dłonie objęły jej plecy i zaczęły szukać zapięcia górnej części jej bielizny. Cały czas patrzyłem w jej oczy, gdy rozpinałem jej stanik. Liv uniosła ręce i przygryzła wargę, gdy górna część jej bielizny znalazła się na ziemi. Przez chwilę patrzyłem na jej niewielkie piersi i sam zdjąłem swoją koszulkę nachylając się nad nią, zmuszając ją tym samym do ponownego położenia się na łóżku..

- Jesteśmy kwita. - chwyciłem jej dolną wargę pomiędzy zęby i pociągnąłem do siebie.

Puściłem ją i oblizałem wargi.

- Mogę? - zapytałem patrząc na jej piersi.

Kiwnęła głową oblewając się jeszcze większym rumiencem, a ja nachyliłem się i zassałem jej sutek, przygryzając go delikatnie. Jęknęła cicho, a jej dłonie zacisnęły się na prześcieradle. Pieściłem delikatne miejsce jeszcze chwilę językiem, i po chwili nachyliłem się nad drugą piersią, robiąc z nią to samo. Dziewczyna jęknęła nieco głośniej, a ja podniosłem głowę. Spojrzałem na nią. Widok Liv z zaciśniętymi z rozkoszy oczami dawał mi wielką przyjemność. Sam czułem, że robi mi się ciasno w bokserkach, ale teraz to ona była ważna. Wróciłem twarzą do jej nagich piersi i dmuchnąłem na każdą z nich. Uścisk pięści Olivii nieco się zacieśnił, a ja muskałem ustami jej brzuch zjeżdżając coraz niżej. Gdy moje wargi znalazły się na jej podbrzuszu, Olivia jęknęła i złapała w dłonie moje policzki, unosząc moją twarz ku górze.

- Co masz zamiar zrobić? - zapytała cicho, a na jej policzkach dostrzegłem rumieńce.

Nie sądziłem, że same pocałunki mogą ją tak rozgrzać. Niewiarygodnie mnie to podniecało.

- Nie wiem. - szepnąłem – Miałem zamiar doprowadzić cię do orgazmu za pomocą ust, ale może wolisz inaczej... - przejechałem dłonią po jej ogolonym wzgórku łonowym.

Dłuższą chwilę nic nie mówiła, oddychając płytko, lecz po chwili spojrzała na mnie swoimi pięknymi oczyma i szepnęła.

- Inaczej.

Jejku aoishflaihsflahfilhasfia
dobra ja nie mam zbytnio czasu na jakieś długie opisy, wiec proszę tylko każdego kto to przeczyta o komentarz ze szczerą opinią :)
Kocham was